Duvarlar yıkılmak içindir.Verilen sözler tutulmamak için,Sevdalar unutmak, umutlar kırılmak için…Bütün ışıklar karanlığı gizlemek için. Doğrular yalanları, gerçekler olmazları var kılmak içindir. Yaşamak ölümü paylaşmak içinse ,nefes almak da vermek içindir.Bütün duvarları kendimiz örer, kapatırız insanlarla,sevdiklerimizle aramızda. Hatırlıyorum da küçükken annem “ben uzaktan severim seni “ demişti;bir keresinde birine.Uzaktan sevmek? Nasıl yani ya?En çok sevdiğine bile belli edemiyeceksen sevdiğini neye yarar sevmek, canından can katsan bile , neye yarar ellerinden tutmazsan şefkatinin ?Kar altındaki toprağı göremedikten sonra sıcaklığını hissedebilirmisiniz ? Orada olduğunu bildiğiniz halde, bir gün yeşereceğini , papatya ve çiçeklerle bahara döneceğini….Nasıl umut edebilirsiniz?Evet bazen dayanıyor yürek bazen sevdiğini söyleyemeden boynuna sarılamadan akıp gidiyor ne olduğunu anlayamadan bakmışsın ki zaman durmuş yolun sonu görünmüş oysa sevgiye geç kalınır mı? kalınmamalı yanındayken hiç sebepsiz yere sarılmalı çünkü yanında isteyip de sahip olamayanlar var özleyip de göremeyenler SEVDİĞİNİ söylemekten utanılmaz bence bu işte tam bu yazımı okuduktan sonra kim varsa yanınızda seviyorum seni deyin seni seviyorum diyin beklide bu son deyişinizdir kimbilir sevmeye geç kalmayın.. Başardıkca bütünleşir insan umutlarınızı ve sevdiklerinizi ertelemeyin… SEVGİ YAŞAMAK İÇİN DUVARLAR YIKILMAK İÇİNDİR…