Şimdi bir ilki yapacağım ve sakladığım kumbaramı. İlk kez, açacağım bugün ve başlayacağım saymaya. Bir iki üç… Saydım, bir avuçtu umutlarım Zaman içinde hayatla yoğrulmuştum Yenilgilerle yenmeyi öğrendim... Taze umutlarımla sıcak ekmekler ummuştum Kırıntılarla yetinmeyi öğrendim...
Mutluluğa ayarlı, tebessüme kurulmuştum Gözyaşlarıyla sevinmeyi öğrendim...
Dallarımda umutlar yeşermişti hep, Gönül bahçemde umut dan güller açmıştı...Gecemin ardına umut doğmuştu. Ve aslında, Kaldırımları ıslatan da, bulutların umudu olmuştu. .Kilitlenen kapılar ardında kalmıştım hep,
Umut dan anahtarlar yapmıştım kendime...Sürgün sevdalar arasında savrulmuştum hep,Umudu sürmüştüm ağlayan gözlerime..
Gökyüzünün maviliğiyle renklenmişti hayatım Geceme dökülmüştü münzevi yıldızlar... Hayat aynasında yansımıştı anılarım Bir yol olmuştu önümde, yorgun zamanlar... Zaman içinde bir başka zamandaydım
Karanlık gecenin umut ışığındaydım... Zamandı gece, mekândı gece
Suskun yüreğime yağandı gece... Yine kaldık baş başa Sevgiler yarım, duygular karmaşa... Umut döksem kucağına aydınlanır mısın?
Neler gizlediğini bana da anlatır mısın?Sahte sevdalar kıyıma vurmuş neye yarar!Kalbim,kendi kadar büyük olan sevdayı arar!..
Ve gece, Bak son kez gözlerime...
Benimde duygularımı gizle... Sus...
Kimsenin bilmediği umutlarımı izle saklamadım ilk kez. Açtım bugün kumbaramı... Saydım, Bir avuçtu umutlarım... İşte seslendim geceye, yorgun sabahların arkasından... Hüzne yordum suskun kelimeleri... Öğrendim, ağla samda umutla tebessüm etmeyi...
Şimdi ise, Her kötü gidişin ardından,
her güneşin ardından, dökülür yüreğime bir avuç olan umutlarım… Ben bağırmışım ne olmuş ki içimdeki çığlıklar duyulmadıkça şimdi avucumda umutlarım gözlerimde bir hayal yürüyorum dura kalka biliyorum koşsam da bir şey değişmeyecek çünkü umutlar yeri gelmeden yenilenmeyecek…